Tropics (Vraagteken)

Soms val je hier van de ene verbazing in de andere. Gisteravond waren we boodschappen aan het doen, ik moest een nieuwe bureaustoel hebben. De winkel waar we hem kochten bood aan om de stoel, toch wel zwaar, voor ons in de truck te zetten. Das mooi dacht ik. Komt er een jochie aanlopen in een korte broek en een t-shirtje, echt waar. Ik nog vragen ARE YOU SURE, hij zegt vol overtuiging YES. Hij sjouwt de stoel naar de auto, toch 200 meter lopen, bij een temperatuur van MINUS 25. Knettergek die gozer. En wij stom verbaasd dat iemand met dit weer a) in een korte broek loopt en b) en dan nog zomaar naar buiten loopt ook. En hij kwam uit een of ander tropisch land. Beats me!!
Zo ook van middag in de mall in the City Centre. Staat daar een grietje met blote schouders en een dun jasje in haar handen. Zouden deze mensen dan akelig winterhard zijn of gewoon stom en ignorant. Joke wist mij te vertellen dat ze ook al een postbode in een korte broek had gezien, bij -20 Celsius. Er hoeft maar iets te gebeuren en je bent gezien in de Edmonton kou. Wij hebben vanmiddag lekkere warme jassen gekocht.

Container

Mijn versie van de aankomst van onze container is qua start even iets anders. Wij waren iets te laat opgestaan en ik was net met de hondjes aan het lopen toen ik ineens de container om de hoek zag komen. Ik wenkte de chauffeur, Gilbert naar later bleek, waar hij naar toe moest. Het was toen pas 08:25, en hij zou om 09:00 komen. Dus ik naar binnen streetsen alwaar Joke nog onder de de douche stond (overigens heb ik nu even een frans keyboard en daar kan ik dus niets op vinden; ik zoek de dubbele quote, dan maar in hoofdletters) HIJ IS ER AL. Gauw de honden en poes in de slaapkamer, verwarming laag want alle deuren staan wagewijd open. Gilbert is een alleraardigste Canadees die aan 1 stuk door loopt te praten en zeer veel belangstelling heeft voor waar je vandaan komt en waar je werkt. Hij is helemaal leip van Herman Brood and his Wild Romance, had hij een keer in Amsterdam gezien. Toen ik hem vertelde dat Herman heeft proberen te vliegen, was hij helemaal in shock. Maar zijn muziek en kunst waren en bleven super. Onze autos vond hij geweldig, hij kroop meteen onder de Jeep om te kijken wat zich daar nou allemaal weer bevond. Trail Rated zei ik tegen hem toen hij vastgesteld had dat er dubbele schokbrekers onder zaten. We hadden het weer mee, lekker zonnetje en net even boven nul. Aangenaam na al die steenkoude dagen. Ik werd aan het werk gezet met de bingolijst (doosnummers noteren), bleek later dat we dozen hadden die al een keer of 3 gebruikt waren; veel dubbele nummers dus. Maar we zijn er uit gekomen. Om 12:00 was het leed alweer geleden. Na het in elkaar zetten van een aantal dingen waren ze om een uur of 1 alweer vertrokken. En nu maar uitpakken.

AN OBITUARY PRINTED IN THE LONDON TIMES.

Interesting and sadly true.

'Today we mourn the passing of a beloved old friend, 'Common Sense', who has been with us for many years. No one knows for sure how old he was, since his birth records were long ago lost in bureaucratic red tape. He will be remembered as having cultivated such valuable lessons as: Knowing when to come in out of the rain; why the early bird gets the worm; Life isn't always fair; and maybe it was my fault.
Common Sense lived by simple, sound financial policies (don't spend more than you can earn) and reliable strategies (adults, not children, are in charge).
His health began to deteriorate rapidly when well-intentioned but overbearing regulations were set in place. Reports of a 6-year-old boy charged with sexual harassment for kissing a classmate; teens suspended from school for using mouth wash after lunch; and a teacher fired for reprimanding an unruly student, only worsened his condition.
Common Sense lost ground when parents attacked teachers for doing the job that they themselves had failed to do in disciplining their unruly children.
It declined even further when schools were required to get parental consent to administer sun lotion or an Aspirin to a student; but could not inform parents when a student became pregnant and wanted to have an abortion.
Common Sense lost the will to live as the churches became businesses; and criminals received better treatment than their victims. Common Sense took a beating when you couldn't defend yourself from a burglar in your own home and the burglar could sue you for assault.
Common Sense finally gave up the will to live, after a woman failed to realise that a steaming cup of coffee was hot. She spilled a little in her lap, and was promptly awarded a huge settlement ...
Common Sense was preceded in death, by his parents, Truth and Trust. His wife, Discretion, his daughter, Responsibility, his son, Reason.
He is survived by his 4 stepbrothers; I Know My Rights; I Want It Now; Someone Else Is To Blame; I'm A Victim.
Not many attended his funeral because so few realised he was gone. If you still remember him, pass this on. If not, join the majority and do nothing.

Giant Sunglasses

Als je ooit naar de show van David Letterman hebt gekeken dan weet je wat ik bedoel met de titel. Maar ik moest dit hier toch even kwijt. Een dag voordat ik dit zonnebrilletje kocht had ik net vastgesteld dat ik het wisselen van brillen toch wel erg vervelend begon te vinden. En nog geen dag later kwam de reclame voor Wraparounds voorbij (Soms heb je nog eens wat aan commercials). Een zonnebril voor over je gewone bril, inclusief een nightvision versie. Ik had uiteraard wel verwacht dat het een groot ding zou zijn, maar zo groot. But I don't care; I can see clearly now. En ik kan zo mee doen in de eerste de beste maffia film. Don Edmorleone.

Don Quixote

Net moest ik even lopen met de hondjes. Opeens begon onze Vos te grommen en als een dwaas heen en weer te rennen ondertussen volledig gefocused op een beetje glimmende vuilnisemmer met daarachter een grote doorzichtige glimmende platic zak met allerlei rommel erin. Met heel veel pijn en moeite was hij er toe te verleiden om er aan te gaan snuffelen en bij elk niet vertouwd geluid of gemeende beweging van "de molen" zichzelf razendsnel terug te trekken alvorens weer een poging te wagen. Uiteindelijk was het grootste leed geleden en vervolgde Don Quivosje zijn weg. Onze Sancho Mac vond het maar raar en zat op een afstandje te wachten tot Vos zijn ding gedaan had. Op de terug weg hetzelfde object zwaar negerend als zijnde de overwinnaar. Don Quixote en Vosje; allebei uit Zuid Europa. Zou dat de link zijn?

This was why!!

In aanvulling op een eerdere post, nu hoef ik geen collega te organiseren om een paar grote dingen te vervoeren, tailgate open en laden maar. I've got my own box on wheels now. En na een bezoekje aan de Ikea hebben we dat tegenwoordig natuurlijk wel nodig. Alles is trouwens wel mooi in kleur, toch? Is artistiekiesch over nagedacht, ;-)

Cleared by Customs

Ik zie er kennelijk vertrouwd uit. Op kantoor zeiden ze al: "Holland eh", met een veelbetekende glimlach referend aan onze coffee-shop cultuur zal ik maar zeggen (De andere termen gebruik ik niet vanwege het feit dat ik mij in Noord Amerika bevindt, schijterig eh? (CIA, FBI, NSA, NCIS en DEA)). Onze container was in 15 minuten cleared by customs. Ik moest naar de airport alwaar al het papierwerk werd gedaan. Ik nog denken dat ik de container moest aanwijzen, niet dus. Dat ding staat ergens anders in Edmonton, en ik weet niet eens waar. Dus hij hoeft ook niet open. Er staan 4 fietsen en en haar, leuke meid, enige zorg was of de modder wel van de banden was gehaald. Dat heeft ze wel 3x gevraagd, en ik heb het 3x bevestigd. Ook mijn medicijnen waren geen probleem, ik had in NL een medicijnen paspoort gehaald en dat kon ik nu zo produceren. Done in a wink. En nu maar wachten totdat hij hier aankomt. Wordt waarschijnlijk woensdag. En dan uitladen en uitpakken en een vracht geld lichter. Maar dan hebben we wel onze spullen weer bij de hand, en voor mij wordt dat ook wel tijd. Alles bij elkaar is tie dus een maand onderweg geweest, valt mee.

Ice sculptures

Zoals ik gisteren al gemeld had was er vandaag een tentoonstelling van ice sculptures. Wij zijn er in de avond naar toegegaan, dat was leuker ivm de ingebouwde lichtjes. Nadeel echter was dat een aantal beelden al de geest hadden gegeven. Zoals Joke zei "Ze huilen". DrupperdeDrupDrup. Ze hadden 3 truckloads of ice ingereden vanuit Ontario, en uitgerekend vandaag was het +10. Pech dus. Maar we hebben er wel leuke fotos gemaakt. En tegelijkertijd een mooi en leuk deel van Edmonton ontdekt: Old Strathcona. Het deed erg Europees aan, veel stenen gebouwen en leuke winkelstraatjes. Gaan we nog een keer nader onderzoeken.

Fleetwood Mac

Fleetwood Mac too is on the road again, "THE UNLEASHED TOUR", and they will play the Rexall here in Edmonton this summer. For now only North America is scheduled, Europe will follow shortly, hopefully. A must see for every rock&roll fan. "Rumours::Go Your Own Way" fits our move to Canada rather nicely, by the way you always have to.....!!

Vakantiegevoel

Ik moest afgelopen woensdag weer aan het werk. En dat viel niet mee. Ik had ruim 3 dagen vrijgenomen, inclusief weekend waren dat toch 5 dagen. Als je dan zo lekker bezig bent, hondjes halen in Calgary, Joke Edmonton een beetje laten zien, waar ik zoal geweest ben en wat zich waar bevindt dan krijg je een behoorlijk vakantiegevoel en heb je niet zoveel zin om te beginnen. Echter niet werken is geen inkomen hebben, dus je moet wel. Was even lastig de afgelopen dagen. Ik kan wel vrije dagen opnemen, maar ik wil er deze zomer toch wel een aantal overhouden. Zoveel als in NL heb ik er niet, daar staat tegenover dat het werktempo een stuk minder hoog is en dat elk overuur 1.5x uitbetaald wordt. En het principe van niet werken en geen dus geen geld bevalt mij wel. Ik denk dat het een eerlijk systeem is dat je ook scherp houdt en je niet verzandt raakt in een onnoemelijke hoeveelheid vrije dagen die sommigen in NL hebben, en die toch een keer door iemand betaalt moeten worden. Hoe komt het toch dat NL zo duur is? Right.

Summertime

Zwembroek aan, handdoek mee en naar Alberta Beach, hit the link and you'll see en als dat niet lukken wil kan je altijd nog naar het Edmonton Beach. Het wordt zaterdag +11. Biertje erbij en zonnen maar. Weliswaar maar voor 1 dag, maar toch. De ironie wil dat er op zaterdag een tentoonstelling van ijssculpturen wordt georganiseerd. En de grote vriezer is aan het ontdooien, en dat gaat in een behoorlijk tempo. Vanochtend waren de wegen nog een grote ijsprut, vanmiddag op weg naar huis waren ze nagenoeg schoon. Verbazingwekkend. Ik had een grote modderpoel verwacht, vanwege het vele zand wat ze erop strooien. Op dit moment draaien de wasstraten overuren, al het glim moet natuurlijk weer schijnen en nee ik ben nog niet geweest. Voordeel van het ontdooien is dat ik mijn stoepje en oprit eens even goed sneeuwvrij kan maken (wat een probleem he), spekglad was het gisteren na enige dooi. Overigens knispert de sneeuw anders naarmate het kouder wordt. Zal er eens meer op gaan letten en er hier verslag van doen. Als de winter en de sneeuw tenminste terugkomen. ;-)

Parkeergarage

Vanochtend moesten we downtown alle administratieve handelingen verrichten ivm de aankomst van Joke. SIN number, Health Care Alberta en wat bankzaken. Ik denk, ik zal mijn truckje in de parkeergarage zetten. Lekker makkelijk en relatief warm. Maximale hoogte 1.98 meter. Ik ben 1.93 hoog, gewoon naar binnen dus. Maar ik moet toegeven dat ik het zo nu en dan toch behoorlijk benauwd had, wat de hoogte betreft, ik zat elke keer te wachten op een krassend geluid, zeker bij de redelijk steile hellingen. Dat bleef gelukkig uit. Ook was deze niet erg ruim, tja ik ben dan ook maar 6.20 meter lang. Het parkeren zelf koste ook even wat moeite, toch even wennen om met zo'n joekel te manouvreren. Ben er zonder kleerscheuren in- en uitgekomen. Maar we sloegen allebei een zucht van verlichting toen we weer buiten stonden. Joke zei nog: we hadden beter mijn auto kunnen nemen. Toch wel een erg luxe keuze om die te kunnen maken. Ik moet toch eens een praatje gaan maken met het Canadeze parkeergaragearchitectengenootschap.

Change

Ik dacht alles aardig georganisserd te hebben hier op de James Cres en dat heb ik natuurlijk ook. Echter ik kan opeens sommige dingen niet meer vinden. Ik wilde de kookplaat schoonmaken en kon het schoonmaakmiddel niet meer vinden. De handdoeken droogden ook niet goed af. Die moet je een aantal maal wassen, maar ja dat gaat moeilijk als je geen wasmachine hebt, en om nou die laundry service te sponsoren voor een paar handdoeken vind ik nou ook weer niet nodig. Vanochtend was Joe hier, de landlord, voor een nieuwe automatische garagedeur (ik heb daar helaas niets aan :-) ) en een pak echte Italiaanse expresso koffie. Die vond ook dat ik op zijn minst een 46" TV had moeten hebben, wij waren het zeer eens. Conclusie, Marco moet weer een beetje wennen na 4 maanden alleen zijn. Wat je trouwens ook niet moet doen is met je Crogs door de sneeuw lopen; krijg je echt koude en natte voeten van.

Stom

Eindelijk kon ik samen met Joke wat booschappen gaan doen, gisteren hebben we een 40" tv gekocht. Ik zelf wilde een 46" of zelfs 50". Je bent al net zo'n Canadees die alles groot wil, wat het commentaar van mijn egaa. Dus het werd een 40", helaas. Vanmiddag moesten we de was doen, bij de laundry service met die aardige Koreaanse vrouw inderdaad en we hebben nog geen wasmachine en droger. Wij waren weggereden bij -1, best aangenaam dus, maar wel met een klein sneeuwstormpje. De echte Canadees zegt waarschijnlijk "oh just a bit of snow, so what", maar voor ons was het een stompje. Na een uur of 2 waren we klaar en reden we weer naar huis. Inmiddels was de temperatuur gezakt naar -11 en de sneeuw was gestopt. Bij thuiskomst moest ik de honden even uitlaten. Dus ik met die beesten naar buiten, viel mee. Totdat ik op een open veld kwam waar ze even konden rennen, de wind was dus toch nog niet gaan liggen en blies recht in mijn gezicht. Allemachtig wat was het daar koud. En geen muts op he. Dus mijn oren vroren er zowat af, altans zo voelde het. Ik probeer mij al een poos zo goed als mogelijk op de kou voor te bereiden, echter vanmiddag even nergens aan gedacht, even de honden uitlaten, en hopla dat wordt dus meteen afgestraft. Weer wat geleerd. Always pay attention.

Really too long

Even terugkomen op een eerdere post. Mijn truck is echt te lang voor de garage, en past dus niet. Hij staat strak met z'n voorbumper tegen de garagemuur aan. Het vervelende is dat ik nu 's ochtends mijn ramen moet schoonmaken en dat hij erg koud is en dus vanaf -20 ik hem moet inpluggen om de vloeistoffen "warm" te houden. Het is maar 6-7 maanden winter hiero, dus dat valt mee. :-)

Ze is er

Jullie zullen wel gemerkt hebben dat Joke er weer is, kijk op haar blog voor een reisverslag. Aandacht is dus even iets verlegd. Volgend mailtje kreeg ik van mij baas: "HOW’S THE SPRINGS ON THE NEW BED ?" met een foto van een prachtige dame erbij.
Ze kwam prachtig op tijd door de douane heen, veel sneller dan in mijn geval en ze had ook een zeer vriendelijke officer. Het kan verschillen dus. Maar het was dus heel fijn dat ze er weer was en ik haar weer in mijn armen kon sluiten. Toch even wat traantjes, logisch, 4 maanden is ook lang. Maar ik kan niet ontkennen dat ik het best prettig heb gevonden, een poosje zo alleen. Maar 4 maanden is net iets te lang. Maar nu kunnen we samen Canada gaan ontdekken. Joke moet nu nog behoorlijk wennen, en vooral het tijdsverschil wegwerken. Dat zal wel een paar weken duren voordat ze echt in het Canada ritme zit. De diertjes hebben we vrijdag in Calgary op gehaald, was een hele leuke rit door een mooi sneeuwlandschap en ze zijn er alledrie. Maandag alle administratieve handelingen doen, een bank account openen, creditcard aanvragen en we zijn up en running. Ik hoor echter niets over onze container, is ook niet te tracken op het internet (wat wel zou moeten kunnen) dus wellicht is het scheepje, de Mississauga, gezonken en doet ie nu blub blub .....

Aankomst

Ik sta nu op Edmonton Int. Airport (YEG) te wachten op mijn lieffie. Ben benieuwd hoe lang ze bij Immigration, met die niet vriendelijk kijkende officers, moet wachten. Waarschijnlijk niet zo lang want de aanvragen en uitgave van Workpermits is behoorlijk opgedroogd. Maar wij hebben er permit voor 3 jaar, en dat is bijzonder. Maar ja dat zijn wij dan ook; .....even mijn schoenen aandoen. Nog even en we kunnen samen onze toekomst vorm gaan geven. Het enige probleempje zou kunnen zijn dat ik al 4 maanden aan het bouwen ben terwijl Joke diezelfde tijd aan het afbreken is geweest. We moeten dus weer even in sync komen. Uiteindelijk komen we er sterker en completer uit, no worries. Als Joke haar workpermit heeft dan is de emigratiestap gezet, ruim 2 jaar later.
Ik ga nog eens uitzoeken waar YEG voor staat, zou het iets Frans zijn? Nee dus, wil je er iets over lezen click dan hier.

Onderweg

Joke is nu bijna onderweg denk ik. Zal nu wel aan het ontbijten zijn op Schiphol Hilton. Als dat lukken wil tenminste. Zal een paar moeilijke uren worden. Maar ik denk dat de lastigste gisteravond waren. Afscheid van Joost en Emma, ik hou het zelf nu ook bijna niet droog. Een van de mindere aspekten van het weggaan. De enig troost die ik heb is dat het er toch zat aan de komen, dat Joost en Emma op zichzelf waren gaan wonen. Joost deed dat al een paar maanden. Ik ben al een poos weg, en het zal wel even duren voordat ik ze weer zie. That sucks. Maar zoals Monthy Python al zei "Alway look at the bright side of life". Ze worden nu gauw zelfstandig en dar kan ook weer zo zijn voordelen hebben in een latere fase. Ook voor J en E zal het niet makkelijk zijn. That sucks too.

Rush en Pink Floyd

Het is vreemd wat muziek met je doet. Al jaren luister ik met heel erg veel genoegen naar Rush en Pink Floyd. In mijn ogen is er niet beter. Uiteraard heb ik ook zo mijn favoriete tracks. Comfortably Numb en Echoes als de echte toppers van Pink Floyd. Rush is moeilijker, die hebben op ca 19 studio albums geen enkel slecht nummer geproduceerd. Als ik zou moeten kiezen worden dat Faithless, 2112... nee dat lukt niet. Deze mannen zijn van een andere planeet, Neo. Ongeevenaard en sinds 1974 in dezelfde samenstelling. Maar het vreemde is dat bij sommige nummers ik het echt bijna niet meer droog kan houden, die raken dan een snaar. Ongetwijfeld mede door de emotionele tijd ik momenteel doormaak, des te meer naarmate de hereniging nadert. En beide bands kunnen het live waarmaken. Luister en kijk (ongeevenaarde lichtshow) vooral naar de dvd Pulse van Pink Floyd en en geniet van de Rush Snakes & Arrows dvd uit 2008. You won't be disapointed. Op dit moment luister ik ze niet meer in de auto, de weg moet helder zichtbaar blijven, eh. En ik moet de emotionele rollercoaster een beetje in bedwang houden, misschien laat ik het ooit nog wel eens helemaal lopen. Maar dat zit niet in het beestje, tenzij hij volledig en helemaal alleen is, misschien. Rush en Pink Floyd, beide relatief laat ontdekt maar helemaal voor mij.

Nog even...

Ben wel blij dat het nu aardig begint op te schieten, dat Joke hier komt. 4 maanden is wel erg lang. Als je zo bezig bent, toch een beetje pionieren, in een vreemd land en cultuur dan heb je het niet zo in de gaten. Nu het bijna zover is tikken de minuten en de uren toch wel erg langzaam weg. Joke is al 4 maanden aan het afsluiten en ik ben diezelfde tijd bezig geweest met opbouwen. Het samen weggaan is helaas niet gelukt, maar de weg hier is wel redelijk vlak nu. Hoewel dat natuurlijk leuker en beter is om samen te doen, want ik mis veel in NL en Joke hier het een en ander. Ik zie het maar zo; we hebben een boel bij te praten en vullen elkaar dan toch weer goed aan. En zo hoort het ook. Ik had wel graag willen helpen met het uitruimen van de Duikerlaan en er samen afscheid van genomen, we hebben er toch ruim 23 jaar gewoond. Ook al weer zo een lange periode. En dan, in 2008, staat alles ineens op zijn kop. En met Joost en Emma gaat het ook goed komen, hoewel dat nu even heel erg moeilijk voor mij is. En dan is daar de twijfel (big time), glimmies doen er dan even niet meer toe.

Heerlijk

Dit keer een goed gelukt maal. Bak een redelijk grote, in ringen gesneden, ui in de boter met olijfolie lekker bruin. Warm een blikje bruine bonen op. Bak daarbij een heerlijk mild italiaans worstje, een saucijs kan natuurlijk ook. Doe dit alles op een bord tesamen, niet husselen, met een zeer goede scheut (knijp) Svensk Senap (Ikea) en je hebt een fantastisch en gebalanceerd maaltje, klaar in een wip. En dus heb je er ook niet zoveel woorden voor nodig. Ik heb lekker gegeten vanavond. Ik vind uien nou eenmaal erg lekker, in welke vorm dan ook. Behalve, jakkiebah, hutspot. Daar ga ik een straatje voor om. Wortels daarentegen zijn, ook weer in elke vorm, erg lekker. Maar de combinatie in hutspot.........

Houtskeletbouw

Als je rondrijdt langs bouwputten, en dat zijn er een paar hier in Edmonton, dan zul je zien dat alle woningen met de houtskeletbouw (HSB) techniek gebouwt worden, soms is de buitenkant in steen maar binnen is alles HSB. Dus elke 60 cm een 2by4 met er tussen isolatie en aan de binnenzijde(n) drywalling (gipsplaten). Als je op History Channel kijkt naar Axmen dan zie waar die 2by4's vandaan komen, mooie serie overigens over de loggers in Oregon. Ik woon nu een paar maanden in zo'n woning en er zijn wel een aantal dingen waar je aan moet wennen. Het grote voordeel van hout is dat het relatief warm is t.o.v. steen en beton; en daarmee heb je meteen het grootste voordeel te pakken: het huis is erg snel opgewarmt met de luchtverwarming, standaard in Canada, en het koelt dan natuurlijk ook sneller af (Half vol of half leeg ;-) ). De woning krimpt en zet uit als gevolg van de temperatuurswisselingen en dat hoor je. De houten vloeren bewegen een beetje als je erover loopt, en ja ik ben aardig afgevallen. Een ander opvallend iets is het ontbreken van een entree-gang. Je komt binnen en je staat bijna meteen in de woonkamer via een trap met ernaast een andere trap naar het basement. Zeker hier in het koude Edmonton zou je een tochtsluis verwachten. Ook een behoorlijke windvlaag voel je, en dan stel ik vast dat bij een echte storm, ook tornado's komen voor in Alberta, je huis niet zoveel kans heeft. Echter door de HSB prefab-techniek staat er ook zo weer een woning, schrale troost, maar toch. En in de tussentijd woon je gewoon in je RV of Fifth Wheel, and I do have wheels for that now :-).
Ooit in een ver verleden heb ik stage gelopen bij het eerste HSB project in Nederland, de eerste serie woningen werden toen door Canadezen gebouwd. Zou het een voorteken zijn geweest?

Ikke is klein....

Ik mag dan wel een paar enormous humongous vehicles aangeschaft hebben. Maar kijk eens wat de Suzuki Jimny allemaal wel niet kan vervoeren. Achterin ligt onze Spaanse BBQ die de kopers niet wilden overnemen en ook niet krijgen. Dus Joke heeft hem een grote swiepert gegeven en het resultaat zie je in de Jimny liggen. Way to go!! Dat brikkie heeft behoorlijk zijn best gedaan de laatste maanden, naar ik heb vernomen. Ik hoop dat Joost en Emma er nog een poos plezier van hebben. Let trouwens even op de "VD 21" van de nummerplaat; postcode en huisnummer van de Duikerlaan.

TFSA

Tax Free Savings Account. Annually you are allowed to deposit $5000. Any profits, could also be losses of course, made with this are tax free. FOR EVER. Yep, for ever. So if you invest it wisely, aggressively, you can make a lot of money and maybe even secure your future, financially that is. This is only possible per January 2 of 2009, the Canadian government wants to give more possibilities to citizens to save up for major events in their lives. Not paying taxes helps. Makes sense, right. So Marco opened an TFSA account today, guided by a very good looking Kathryn, and is going to hit the stock markets. Maybe I can finance the Jeep and the Ford, would be convenient. Oh and another nice feature of Alberta; as of yesterday, 01-01-09, all health care contributions have been waived i.e. $0. Thanks to a huge tax surplus. (Read oil money, some call this dirty money). Thus far I like it out here. Nice touch, eh, the prism.

Winterhard

Alrightdy, English it will be, this post anyways. One gets used to the cold, I knew that much, never expected it to be this fast, though. Just this morning, new years day, I was clearing our pathway due to overnight snow. Temperature -24 Celsius. Only wearing a t-shirt and a hoody, and a woolen beanie and gloves needless to say, shoveling snow I was not cold, even liked it out there. A clear blue sky, no wind and a nice sunshine contributed to that feeling of course. But there is a transition going on, obviously one's body gets used to the cold. Its not as worse as the beginning of winter, when I felt like a walking snow doll on the North Pole. One advantage out here in Edmonton; humidity is low, so the cold is not like in Holland where you chill to the bone on a wintersday. For now I like the cold out here, we'll see about that in a few months time, eh!

Een laat kerstverhaal

Eigenlijk geen kerstverhaal maar een gedachte. Op de laatste dag van 2008 hadden wij pizza als lunch besteld en wij zaten met een internationaal gezelschap (de Sri Lankees Mangalla, de Nieuw Zeelander Peter, de Canadees Joe, de Kroaat Von en de Hollander Marco) vergezeld van een biertje de wereld te verbeteren en in veel gevallen niet te snappen. Opeens komen nieuws items uit verleden heel dichtbij, denk daarbij bv. aan de Tamil Tigers en Srebrenica. Je praat met mensen die dat direct hebben meegemaakt en dan hoor je verhalen waarbij de rillingen je over de rug lopen. Maar des te beter is het je te realizeren dat al die nationaliteiten hier bij M&D samenwerken en normaal met elkaar omgaan. Uiteraard zijn er ook mooie en prettige verhalen, en dat is de strekking van deze post. De moeder van Peter, Nieuw Zeeland, is toch al zo'n 77 jaar maar gaat elke kerst met haar auto een lifter(s) oppikken die ze dan vervolgens een kerstmaal en een overnachting aanbiedt. Ze heeft daar door de jaren heen hele leuke contacten aan overgehouden. Moet je toch wel een beetje lef hebben om zoiets te doen, maar ik denk dat lifters een bepaald type zijn die wel te vertrouwen zijn. Tot nu toe heeft ze er geen enkele nare ervaring mee gehad. I enjoyed this lunch much.

F-150

There it is, 2 years of dreams became reality. On the last day of 2008, deliberately. Almost complete. License plate RLE-012 (Really Likable Engine and my birthday), cool too.
It was completely filled up with gas by the dealer, in total 136 litre goes in. Crazy eh.
By the way its a 5.4 ltr FlexFuelVehicle. 85% ethanol with 15% gas, so you could call it a green car. But, here it comes, in Canada there are only 2 or 3 gas stations that sell it. In Ontario. Not much help there. But anyways, I have got my BMF now, and I will enjoy it much, for sure. Floor it and even a Porche will back down, noise wise that is. Man what a loud mf it becomes, and very smooth shifting, 6 speed auto gearbox. You don't feel it shifting, very nice.

Eindejaars reflectie ;-)

Het begon allemaal in mei 2006 aan een tafeltje in Belgie. Tineke zei ons dat er voor mijn beroepsgroep vreselijk veel werk was in Canada. Op dat moment kwam het emigratievirus in alle hevigheid ineens bij mij naar boven. Later bleek dat Joke mij al een aantal malen gepolst had, echter zonder enige reaktie van mijn kant. Wij informatie aanvragen alwaar bleek dat wij meer dan in aanmerking kwamen, ondanks de leeftijd van 48 toen. Wij besloten om een bureau in de hand te nemen om ons te begeleiden, allerlei formulieren ingevuld en opgevraagd, 2x de IELTS test gedaan (flucked first one) en in februari 2007 onze aanvraag ingediend, loopt nu nog steeds. Inmiddels gaat het kriebelen en loopt het op het toenmalige werk ook niet zo erg lekker meer, wat bij mij, naar nu blijkt, een vreselijke blokkade heeft opgeworpen waardoor ik in sommige gevallen een niet zo aardig iemand meer was. Ook de extras en de ideeenstroom was gestopt, het was er domweg gewoon niet meer, en als je die ca 21 jaar wel hebt gehad dan is dat een rare gewaarwording. Daardoor neemt ook weer de onvrede toe hetgeen met een paar pedaaltrappen op mijn fiets ook niet meer op te lossen was. Dus besloten we, ergens in september 2007, om te gaan solliciteren in Canada, met het risico dat ik alleen zou moeten vertrekken op een Workpermit en Joke het NL front voor haar rekening zou moeten nemen. Vanaf dat moment was ik er rotsvast van overtuigd dat het zou lukken, alles bij elkaar zo'n 5 internet applications gedaan, en alle 5 mislukt. Een toevallige ontmoeting met een oude zakelijke kennis, inmiddels wat meer dan dat, bleek de trigger te zijn voor waar ik nu ben. Zie eerdere posts. Op 15 maart 2008 het eerste contact, op 1 mei 2008 in Edmonton het contract getekend en op 2 september 2008 in mijn eentje vertrokken. Op dinsdag 6 mei een van de moeilijkste gesprekken uit mijn leven gehad, opzeggen. Na bijna 25 jaar en met de geschiedenis die je hebt valt dat niet mee, maar ik kon niet anders. Er moest iets veranderen en bij mij is dat vaak alles of niets. Voor beide partijen was/is dit beter; anders was ik een wandelende tijdbom geworden waarvan ik een paar jaar eerder al een voorproefje had gehad, want Marco pot alles op; zo is het beestje nou eenmaal. Na dit gesprek, waarbij gelukkig alle deuren zijn open gebleven, ben ik behoorlijk opgeknapt en kon ik weer positief in het leven staan, want ik zat behoorlijk in de knoop.
Helaas heeft het aan de familiekant het nodige verdriet gebracht, wellicht hadden we sommige dingen anders moeten doen. Alles bij elkaar dus best een roerig jaar, zacht uitgedrukt. Maar wel eentje die een keerpunt in ons leven is en die ons een 2e helft geeft die onvoorspelbaar, avontuurlijk en ons naar alle waarschijnlijkheid behoorlijk gelukkig maakt, omdat we het toch maar gedaan hebben, emigreren op ons 50e. Ook al zijn we wat incompleter hier, wellicht dat dat in de toekomst nog gaat veranderen en wat zijn afstanden nog tegenwoordig.
En daar zit ik dan op de een na laatste dag van het jaar aan mij keukentafeltje, in Edmonton Alberta Canada, het een en ander te overdenken en af te tellen naar 8 januari. Voor ons was die mededeling van Tineke, in 2006, een gouden. Wat begint als een waanzinnig idee is nu werkelijkheid en dat is gaaf. Ik hoop dat anderen er misschien ook wat aan hebben want ik weet nu dat je ervoor moet gaan, het is het risico meer dan waard. Als je je goed voorbereidt lukt het, waarom niet.
Go for it. Think big. Think different.

The Countdown has started.

Overigens ook een heel gaaf nummer op de cd Signals van Rush, met duidelijke Pink Floyd invloeden. The best of both worlds als het ware.
Voor Joke wordt het nu moelijker. Echter als ze eenmaal door de douane is, dat valt er een last van haar af. Altans zo heb ik dat gevoeld. Bij de douane maak je de echte definitieve stap, er is uiteraard altijd een weg terug maar die wordt steeds langer. De emoties hebben uiteraard de overhand maar de winst realiseer je je later pas. Toen ik boven IJsland vloog realiseerde ik mij dat ik op dat moment echt aan het emigreren was, en dat was een goed gevoel. Voor Joke zal het een stuk lastiger worden, want ze moet Emma en Joost achterlaten. Emma ziet het niet zitten om naar Canada te komen, en ik snap dat ook wel. Het is voor ons alleen niet leuk, maar het gaat om haar geluk, en de wereld is tegenwoordig een stuk kleiner. Ik heb het daar knap moeilijk mee gehad (nog steeds overigens maar wel wat minder) en heb ernstig getwijfeld hoe nu verder te gaan. Echter er is voor ons nu even geen weg terug; dat zou alleen maar meer onzekerheid en verdriet met zich mee brengen en zou tot niets hebben geleidt. Ze heeft inmiddels werk en woonruimte gevonden en gaat er helemaal voor. Misschien wil ze later wel komen en kunnen we haar de family reunion mogelijkheid bieden. De toekomst zal het leren.
Joost studeert naar alle waarschijnlijkheid eind 2009 af en wil dan naar Canada komen. Niet naar Edmonton, "Veel te koud!!!", maar naar Vancouver, waar nu overigens zo'n 30-40 cm sneeuw ligt. Is ook wel een stad die bij hem en zijn leeftijd past.
Een iets zwaardere post dan ik ingezet had, maar het is niet anders. Ook de minder leuke dingen komen aan bod, want het is natuurlijk niet altijd rozegeur en maneschijn. Alleen is dit wel een erg grote hobbel, die ook nog wel even z'n echo zal hebben.

Beknibbelen

Af en toe snap ik mijzelf niet meer. Vanochtend naar de laundry-service gereden om mijn was te doen, het begon wat muf te ruiken in huis! ;-). Dit was voor mij de eerste keer en ik werd geholpen door een alleraardigste Koreaanse vrouw die mij op weg hielp. Ik had zelfs de was al gescheiden in kleur en donker, dat had ik nog uit Maarn meegekregen en ik heb opgelet dus. Zover nog niets aan de hand, 2 ladingen a $3 valt ook nog mee. En zoveel was heb je in je eentje niet. Maar nu komt het. Uiteraard kan je je was ook drogen in een droger. Dat kost maar liefst $0.25 per 5 minuten. Dus na ronde 1 nog een keer $0.25 erin. Was nog steeds niet droog. Dus ronde 3 a $0.25, inmiddels al $0.75 verder. Ronde 4 was er voor mij 1 te ver, moest ik er nog een keer $0.25 ingooien. Dat vond ik zonde. Zie dit even in het licht van de post over de Ford en de Wrangler en je snapt de eerste zin. En het wordt nog leuker. Ik moest nog een paar boodschappen doen en mijn, nog vochtige was bleek toen ik thuis kwam, lag achter in de Jeep. Voor het geval je het nog niet wist; het vriest hier in Edmonton behoorlijk. Dus mijn was had lichte bevriezingsverschijnselen. Hoe stom kan je zijn.

Edmontonian Car Breakdown Survival Kit

Voor het onverhoopte geval dat je auto er tijdens een winters ritje mee kapt en je niet verder kunt moet je toch enigzins voorbereidt op reis gaan. Ergo een survival kit, elke Canadees heeft wel iets in zijn auto om niet onderkoelt te raken. Wellicht is de bijgaande kit wat overdreven, er ontbreekt zelfs nog het een en ander, maar liever mee verlegen dan om verlegen, toch? Let vooral ook op de balaclava, ook handig als je plotseling geld nodig hebt ;-). Er moeten nog kaarsen, warme handschoenen, aanmaakblokjes, brander e.d. bij, en dat alles verpakt in een waterdichte, kan een stootje hebben, kist. Maar dan kunnen we wel een dag of 2 in het winterse Canada vertoeven, nooit prettig waarschijnlijk, maar je weet maar nooit; en ondertussen maar hopen dat er iemand hulp komt bieden, wellicht komen Ray Mears en/of Bear Grylls voorbij kunnen ze mooi een handje helpen.

Petstep

Het aanschaffen van grote autos brengt een heel ander probleem met zich mee, vooral wanneer je honden hebt. Een poosje geleden stond ik, gelukzalig, naar ons Jeepje te kijken toen ik mij afvroeg hoe in godsnaam onze hondjes in de auto konden komen. Vosje heeft een manke poot en zijn pootjes zijn nogal aan de korte kant en dan de al wat oudere dame Mac, die heeft nogal wat aanmoediging nodig om de sprong in de achtekant van, toen, de Caddy te maken. De Jeep heeft een spronghoogte van 32 inch (80 cm) en de Ford is nog ernstiger. Dus dacht ik; ik ga een loopplank voor ze maken. Maar Amerika/Canada zou Amerika/Canada niet zijn als ze daar al geen prachtige prefab oplossing voor gemaakt hadden, gemak dient tenslotte de mens, de PetStep(r). Al surfende op het net kwam ik bijgaande oplossing tegen. Prachtige oplossing voor onze hondjes. Voor een paar dollar brengen ze het gratis bij je thuis (Niet meteen reageren :-) ). Geniaal toch, ook weer een coole oplossing voor onze hondjes gevonden.

Polar Bears again

Kwam dit filmpje tegen toen ik op zoek was naar meer fotos van "Hide and Seek with a Polar Bear". Het verhaal doet de ronde dat de achtervolgde de beer zelfs heeft gered. Of dat zo is probeer ik nog uit te vinden, net nog even gezocht maar er is niet veel over te vinden. But anyways Polar Bears can be real mates to your doggies.

Xmas 2009

Voor mij is het dit jaar een lonely christmas, voor het eerst in 28 jaar zijn we niet samen, en moet ik de kerstdiners missen. Maar ik heb mijzelf een leuk blauw kerst cadeautje gegeven. Ik heb zelfs een "kerstboom" met lampjes.
Hoewel kerst hier groot is merk je daar, als ik zo naar buiten kijk, niet erg veel van. Er zijn wel huizen die baden in de lampjes maar overdreven veel zijn het er niet. Hier en daar een sneeuwpop, en dan heb je het wel gehad.
Mijn kerstwensen komen dit jaar via mijn blog.

Fijne kerstdagen en een 2009 toegewenst dat maar mag brengen wat je ervan verwacht en doe wat je vind dat je moet doen.

Anna is ready for you, Sir

Gisteren had ik een afspraak om de deal voor de F150 definitief te maken. Ford of Canada financiert de auto tegen 0 % rente, ja dat lees je goed 0 %. Ik wilde hem straks eigenlijk cash betalen, "Keep your money in the bank and let Ford pay for it". Nu ga ik met dat geld speculeren op de stockmarket en zo mijn nieuwe F150 zelf financieren en met een beetje geluk ook nog de Wrangler. FreedomFord had het akkoord gekregen, uiteraard want ze willen die trucks verkopen en op de weg hebben.
Ik kom dus de showroom inlopen, en wordt aangesproken door alweer een zeer leuke meid. "What can I do for you?" "I'm looking for Anna". Zij naar achteren toe, ik sta nog even met Verne, mijn verkoper zal ik maar zeggen, te praten als ze terugkomt met de mededeling "Anna is ready for you, sir". Je snapt waarschijnlijk wel dat ik mij toen even in de keuzekamer van een ander etablisement voorstelde. Ik heb het voor elkaar gekregen om mijn kaken op elkaar te houden en met een grote glimlach het kantoortje van Anna binnen te stappen.
Ze is een Italiaanse wervel wind, in werkelijkheid leuker dan op de foto. Binnen 5 minuten had ze alles ingevuld, uitgeprint en was alles getekend, ondertussen 4x heen en weer gevlogen tussen bureau en een formulierenkast en mij er op gewezen dat ik "Tires for life" heb als ik de F150 daar liet servicen. Was wel even lachen deze ervaring.

Icecrete

Inuit concrete zou je het ook kunnen noemen. Wat is dat nou weer? Well, als het hier in Edmonton gesneewd heeft dan laten ze dat gewoon liggen, ook op de parkeer plaatsen. Na enige tijd wordt die sneeuw een grote ijsmassa, zeker als er ook nog wat ice rain valt, door het heen en weer rijden van autos. Om de gladheid op die parkeerplaatsen, en sommige wegen, tegen te gaan strooien ze er fijn scherp grind op. Dat na een tijdje natuurlijk volledig in het/de ijs/sneeuw wordt gereden, wat voor mij dan weer op een soort beton lijkt; icecrete vond ik wel een aardige benaming. Je zou het ook heel grof gebruikt schuurpapier kunnen noemen, want het helpt wel maar niet erg veel. Nu heb ik wel gemerkt dat er op de busroutes toch wel enigzins gestrooid wordt, dit in tegenstelling tot eerder hier vermelde berichten, echter hier gebruiken ze zand. Dus dat wordt lekker als het straks gaat dooien. Het is hier als eens even boven nul geweest en dan weet je niet wat voor een modderpoel je meemaakt, op de wegen. Toch blijft de Canadees, ook bij -25, zijn auto door de wasstraat heen trekken, ze staan en masse te wachten. Ik heb dat nog niet aangedurfd en ondertussen is het Jeepje gruwelijk smerig. Kom ik bij mijn garage aanrijden als een groot ijsblok. Maar eens even de kat uit de boom kijken hoe dat hier toegaat.

BibberDeBibber....

Kreeg een telefoontje van de baas (Dave Muir), "Give me a minute, without your tracker, please", daar gaan dan we dacht ik. Het is maar een stap of 30 naar zijn kantoor, maar de zenuwen begonnen de overhand te krijgen. Knock, Knock. Ik naar binnen, normaal gesproken blijft de deur open; "You born in a church or something, close the freaking' door, will you and take a seat". Zijn eerste opmerking was dat ik nogal handig was met excel; "I know my way around with it" zei ik. "Good, we want you to organise it a bit more in these slow times". Ik ben inmiddels al een paar weken bezig met een voorstel om meer automatisering aan te brengen, dus dat kon ik nu mooi even kwijt, over een week of 2 ga ik daar een presentatie over geven om te laten beoordelen of ik op de goede weg zit en of zij er dus wat in zien. Dit initiatief konden zij zeer waarderen. Daarna kwam ter sprake hoe het mij hier beviel, wanneer Joke komt (met de nodige kwinkslagen over het lange alleen zijn, vul dus maar in....) en verder nog wat heer weer over mijn start bij M&D. Inmiddels had ik door dat dit mijn 1e functioneringsgesprek was, die had ik pas in januari verwacht. Eind van het liedje is dat ze zeer tevreden zijn, "You're doing a good job".
Ik weer terug naar mijn plek met een glimlach van oor tot oor geloof ik, Peter zat al te lachen en met een vrolijk gezicht vroeg hij "And, still have a job?"; hij wist natuurlijk al lang hoe de vork in de steel zat, hij is tenslotte mijn mentor. Ik weer aan het werk, 2 tellen later belt Dave weer "Did I tell you your raise?" (Raise? dacht ik nog) "No, you didn't", "Well, effective januari 4th 2009 we gonna pay you $38", "Thank you very much, Dave!!". Dat had ik niet verwacht in deze, zelfs voor M&D, moeilijke tijden.
Ik zit, weer, bij een goed bedrijf, dat is nogmaals bevestigd. En ik begin mij er steeds meer thuis te voelen. Zelfs de wat stugge Al Martin, ICT quy, heb ik los gekregen. Gewoon door wat IT kennis rond te strooien, en vooral discussies aangaan, waardoor hij in de gaten kreeg dat wij dezelfde (IT) taal spreken en dat ik wel degelijk wat meer in huis heb en weet waar het over gaat.

Happy Holidays

May the peace and joy of the Holiday Season be with you throughout 2009

The Hunt is over

Het is een Ford F-150 5.4 ltr SuperCrew XTR 4x4 geworden in Flame Blue Metallic. Super gave truck. 09 model met een 6-speed automatic gearbox en ik kreeg er een kerst plant bij. Dus is het een groene auto, zal ik maar zeggen. Moet toch wat om het goed te praten. Maar ik ben nu wel aardig op weg om te integreren in Canada. Het is echt een truck met attitude. Grote chromen grill (sommigen van jullie die mijn blog lezen vallen nu van hen stoel af van verbazing of komen niet meer bij van het lachen), 18'' wheels, chromen uitlaten, key-less entry, remote start, Satelite (= commercial free, dat is nog eens een uitvinding) radio met iets van 120 kanalen and ready to tow a fifth wheel. Gewoon een huge set of wheels die ik mij hier qua prijs kan permiteren. Ik ben mij er terdege van bewust dat zo'n machien in NL een voor mij onhaalbare kaart zou zijn. Het blijft een boel geld maar hij is maar iets duurder dan de VW Caddy die ik in NL in reed. Het natuurlijk een beetje belachelijke auto, maar hier kan het, ik heb de mogelijkheid, ik leef maar 1x en dus heb ik het gedaan. Think big.

Ernstig probleem ;-)

De jacht naar een pick-up truck is geopend. Als ik er een wil kopen moet ik het nu doen, ze geven ze bijna weg. Het zijn slurpers, dat weet ik, maar ik moet en zal een een poos in zo'n ding rijden. Ze zijn zo allemachtig cool, en je moet integreren toch? Ik ben echter tegen een serieus probleem aangelopen. Toch eens naar de lengte kijken, dacht ik, die is zo'n 6 meter. Nu voel je hem waarschijnlijk al aankomen; dat kreng past niet in onze garage, die is minimaal een halve meter te kort. Dan zou ie net passen. Dus dan moet hij op de oprit staan in de kou, in z'n uppie. Nu is de garage ook niet echt warm, -9 gr. C vanochtend; maar wel sneeuw vrij, en dat is een groot voordeel. Valt mij toch tegen van die Canadezen, niet zo Smart, er moet toch minstens een pick-up truck ruim in je garage kunnen passen, zeker in Alberta (truck country volgens de Canadezen zelf).

Fahren, Fahren, Fahren auf der Autobahn

Dat is nogal een andere bezigheid hier in Canada. Ik in mijn onschuld nog denken dat ze het hier goed onder controle hebben. En dan bedoel ik het schoonhouden van de wegen. Niets is minder waar. Ze doen er nagenoeg niets aan. Af en toe maar dan ook heel af en toe zie ik een strooiwagen rijden. Voor de rest laten ze het gewoon liggen en rijdt je dus vaak over een soort ijsachtige substantie. Niet erg prettig moet ik zeggen, maar de banden waar mijn Jeepje op staat hebben tractie genoeg, tot nu toe. Snelheden hoger dan 80 km/h worden alleen gereden door mijn favoriete autotype, de pick-up truck (echte bikkels!!). Ik hou het maar bij zo'n km of 70 per uur, dat voelt goed. Je ziet met enige regelmaat dat een auto een schuiver heeft gemaakt; wat ik tot nu toe gezien heb is dat er dan meteen een 2 tal autos stoppen om hulp te bieden, is trouwens verplicht in Alberta (Canada?). Ook rijden er busjes van de Canadese ANWB rond die speciaal voor dat doel zijn aangesteld.
Straks moet ik de hondjes en de kat helemaal in Calgary gaan ophalen, normaal gesproken een ritje van 3 uur, gaat nu wel wat langer duren. En ik moet ook nog terug. Wordt nog wat. Nooit bij stil gestaan dat het dan winter is, zijn wij niet meer gewent. Volgens mij heb ik nog gezegd tijdens het plannen: "Is wel een lekker ritje". :-)

Eten koken

Dat ging vandaag niet zo erg goed. Meestal heb ik daar geen problemen mee. Ik dacht "ik ga lekker pannekoeken maken". Dus ik met een pak prefab meel aan de slag, melk erbij (kon nog volgens de verpakking, maar ik ben kritisch met melk, niet te zuipen dat spul sowieso) ei erin, scheut olijfolie en roeren maar. Ik vond het al zo dik dus nog een beetje melk erbij en hopla in de pan. Wat blijkt, het zijn pancakes (logisch ik ben in North America) dus of de schep beslag was te groot of de koekenpan te klein, take your pick. Deze pancakes rijzen dus nogal wat, 2-3 maal zo dik worden ze. Volgende dus maar wat minder, ging goed dacht ik. Tot dat ik ze ging opsmikkelen, blijkt dat ze te kort in de pan hebben gezeten, vuur te hoog denk ik. Want ze waren niet helemaal gaar. Maar wel lekker doordrenkt met maple syrup. Na twee pancakjes, de eerste neem ik morgenochtend opgewarmd in de koekepan, had ik er wel genoeg van. Dan maar een cucumber sandwich dacht ik. Lekker majo, cucumber, peper en zout en weer smikkelen. Je raadt het al; de cucumber is over tijd. Weeig en niet vers. En nu is mijn koffie ook nog te sterk. Het ging dus erg lekker met eten vandaag. Gelukkig heb ik morgen het kerstdiner van M&D; kan ik tenminste een ander de schuld geven als het niet smaakt.

Pills on altitude

Vanochtend tijdens het scheren stond ik mij af te vragen wat het effect van wonen en leven op een hoogte heeft op de effectiviteit van pillen. Edmonton ligt op een hoogte van 668 meter boven NAP zal ik maar zeggen. Ik slik er nogal een paar om mijn bloeddruk laag te houden en eentje om mijn bloed dun te houden. Vooral bij die laatste vraag ik mij af wat het effect is. Tegen woordig als ik mijn neus snuit, met een Kleenexje inderdaad, dan kan het een ietsje bloederig zijn, vandaar. Een dezer dagen zal ik wel eens naar de Ph.D gaan. Misschien kunnen er een paar pillen af. Hoewel de combo die ik nu gebruik goed bevalt en ik er geen klagen over heb. Alleen je raak je er aan gewend, zal ik maar zeggen. Neem je een dag die dingen niet dan merk je dat meteen. Dus waarom veranderen (verminderen) zou je zeggen. Hoe minder chemie er naar binnen gaat hoe beter, denk ik. Het is maar een overweging.

Foutje!!

Een van de leuke dingen aan het werken op een groot kantoor, dat ook nog eens gelieerd is aan een productiebedrijf, en die veel mensen "on site" hebben is dat er nog al eens wat leuke fotos voorbij komen. Ik kon het niet laten deze op mijn blog te zetten. Ten eerste omdat er hier iets grondig fout is gegaan, met het vervoer door Mammoet, en ten tweede omdat, de te vervoeren fabriek (alles boven de gele/roestbruine balken) met alle toeters en bellen, het een hele goede indruk geeft waar ik (wij) hier bij M&D Drafting mee bezig zijn. Dat Mammoet hier iets niet goed gedaan heeft moge duidelijk zijn. Overigens zien die gele/roestbruine stalen balken eruit alsof ze zo van de schroothoop komen, Fred (Beaujouriple) Sanford zal er leuk aan verdient hebben. De staalconstructie op zich valt nog wel mee, maar wat dacht je van al die vessels en pijperijen, awesome. Volgens mij is dit een grote stoomgenerator waarmee ze de ruwe olie vloeibaar maken alvorens het weg te pompen.

Ter geruststelling

De foto op de een na laatste post is niet mijn/ons huis in Edmonton, gelukkig niet zou ik zeggen. Het is het huis van de zus van collega Joe Smyth in Ellis Lake, Ontario. Deze laag sneeuw, 1,20 mtr (4 feet) was in anderhalve week gevallen, evenveel als het hele vorige jaar heb ik mij laten vertellen. Volgens zeggen valt er in Edmonton maximaal ca 40 cm, en dan nog droge, sneeuw. Wat dat betreft, en wat het Canadese weer in het algemeen, betreft kan je beter in het westelijk deel van Canada wonen. De Atlantic provinces, Ontario en Quebec krijgen veel extreme weersomstandigheden te verwerken. Volgens mij spelen de meren in die regio daar een grote rol in.

Candymachine

Op mijn werk zit ik vlakbij de snoep- en drankautomaat. Op een gegeven moment gaat je een trend opvallen; het zijn vaak dezelfde mensen die snoep trekken en inderdaad dat zijn diegenen die het juist niet zouden moeten doen. Excuses die vaak gehoord worden: "I need my daily sugar injection" terwijl hij eraan kwam waggelen, "I need some salt" zei hij met een tomaat rood hoofd. Vaak is het na de lunch spitsuur, 5 minuten wachten helpt meestal om a) je geld in de zak te houden en b) geen onnodige suikers/zouten tot je te nemen. Je hersenen, voor zover aanwezig natuurlijk, vertellen je dan dat je genoeg hebt gegeten. Maar ik snap best dat je geen zin hebt om te wachten. Er zitten dan ook erg lekkere candies in: Chocolate Dipped Peanutbutter Candy is de lekkerste die ik eruit getrokken heb. Echt goddelijk, dat ding heet de Wunderbar. Peanutbutter-Caramel-Chocolade!!!! Je hebt ook een soort M&M gevuld met peanutbutter, Reese, geweldig lekker; die andere Reese trouwens ook.

1 - 3 cm sneeuw?

Het valt mij op dat de weersvoorspelling vaak een aantal cm sneeuw aangeeft hier in Edmonton. Je zou dus denken dat ze hier inmiddels wel door hebben hoe e.e.a. te meten. Echter kijk ik de volgende ochtend naar buiten; gegarandeerd dat er 4-8 cm ligt, zie hiernaast. Hoe kan dit? Ik heb daar een theorietje over. Zo'n 30 jaar geleden is Canada overgaan van het imperial system (pounds, ounces, inch, feet ....) naar het metrische systeem (mm, mtr, kg, liter ...). Nu denk ik dat er een aantal meteorologische Canadese Erwin Krollen zijn die continue de inches sneeuw aangeven in plaats van de corresponderende cm sneeuw. Maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat de dikte van de sneeuwlaag gemeten moet worden met een bepaalde compactheid. Wie het weet mag het zeggen.

It giet oan!

Vanmiddag toen ik boodschappen ging doen en ik langs een besneeuwd open veld reed, de thermometer in mijn Jeepje de -28 aanraakte, de wind behoorlijk te keer ging, kon ik de gedachte van een jaloerse Henk Kroes niet onderdrukken. Bij dit soort temperaturen hipte hij al de 11 steden van Friesland af om zijn gevleugelde uitspraak (zie boven) te kunnen doen. Ongetwijfeld wordt hij door Unox Evert op de hoogte gehouden van deze kroese temperaturen. Ik heb mij laten vertellen dat Evert, hij woont hier ergens in de buurt, een alternatieve Elfstedentocht organiseert inclusief het bruggetje van Bartlehiem (Powerpoint presentatie waar het bruggetje inderdaad voorbij komt). Of dat zo is ga ik de komende tijd wel eens onderzoeken en zal er hier verslag van doen. Ik kan je vertellen dat deze temperaturen zeer koud zijn; hier heb je inderdaad een winter garderobe nodig. Die kou snijdt overal doorheen. Als je buiten wilt/moet zijn dan moet je je daar ook echt op kleden; voordat je het weet ben je bevroren, met een beetje wind erbij, gaat dat nog sneller. Wat moet ik nu als ik de hondjes hier moet uitlaten? Moet ik van die schoentjes voor ze kopen, want het is echt steen en steenkoud daar buiten. Ze stammen dan wel van de wolven af, maar de pootjes van onze luxe honden zijn daar toch niet aan gewent. Ik zal er eens op gaan letten, want ik zie wel hondepootjes (naar ik aanneem) in de sneeuw.

To have or Not to have

Het psychologische effect van het niet hebben van een Alberta Drivers Licence. Laatst stond ik te wachten voor een stoplicht, dat zich overigens in Canada aan de overkant van het kruispunt bevindt (erg veel prettiger voor je nek), toen mij duidelijk werd dat het autorijden nu geen punt meer is. Toen ik nog min of meer legaal met mijn Internationale rijbewijs, het NL rijbewijs was ingeleverd, rondreed voelde dat toch niet echt lekker. Af en toe zelfs vroeg ik mij af of ik nog wel kon autorijden, want als je gesnaaid wordt of een ongeluk veroorzaakt dan ben je dus gezien, denk ik. First plane back to NL. Dus dat heeft een grote onzekerheid veroorzaakt, toen, stelde ik vast terwijl het stoplicht op groen sprong, en mijn 4WD Jeepje zijn werk, legaal, deed in de sneeuw.

Met je achterwerk in de sneeuw

Nog niet zo lang geleden, een paar jaar hooguit of zelfs nog korter, kan ik mij nog deze uitspraak herinneren: "Ik ga toch echt niet willens en wetens met mijn achterwerk in die sneeuw/kou zitten". Als iemand mij weer eens vroeg of ik ook ging skieen in februari of zo. En kijk nou; is die gek verhuist naar een land waar het zo'n 5-6 maanden echt winter is, er nu al een cm of 15 sneeuw is gevallen en waar komend weekeinde de temperatuur daalt tot -31. Het kan gek lopen in het leven als je je situatie aan het veranderen bent. Deze gedachte overviel mij vanochtend toen ik met -15 naar kantoor reed. Er zullen mensen zijn die bij het lezen hiervan hartelijk zullen lachen, zorg ik tenminste ook nog voor wat vermaak. En waarschijnlijk zal ik deze winter voor het eerst in mijn leven de lange latten onder binden. Het voordeel hier is dat je op ca. 15 minuten rijden van een ski-piste bent. Als je echt mooi wilt skieen rijdt je gewoon op een vrijdagavond even, ca 3 uur, naar Banff of Jasper, alwaar ik dan ook weer het voordeel heb van redelijk goedkope company-funded overnachtingen in prachtige motels, zaterdag en zondag skieen en 's avonds weer terug. Dus erg slecht getroffen heb ik het niet. Menig skier/ster zal toch wel iets jaloers zijn, bij het lezen van al dit prachtigs. (En gemotoriseerd is het natuurlijk ook erg gaaf).

Het kaste-systeem

Van de week stond ik te praten met een collega over de organisatie van een bedrijf waar wij veel werk aan uitbesteden. Mijn vraag was: "Werken er nog andere nationaliteiten naast Indiers?" "Niet veel" kreeg ik te horen. Ik hield een pleidooi over hoe iemand zich dan zou kunnen opwerken binnen dit bedrijf. Fout. Eenmaal werkzaam in een beroepsgroep, altijd werkzaam in die beroepsgroep, het kaste-systeem dus; maar dan in Canada. En niet zeuren en vooral je werk goed doen, anders wordt je gewoon terug gebonjourd naar India. Het bedrijf is ook volgens dit principe opgezet. De leidinggevenden komen uit een hogere kaste, idd uit India, dan de tekenaars. Het blijkt zo te zijn dat die Indiers met een aantal families in een woning worden geparkeerd en aan het werk worden gezet. Doe je het goed dan krijgen ze na een paar jaar de mogelijkheid om op zichzelf te gaan wonen en weer een paar jaar later mogen ze misschien wat gaan kopen.
Bovenstaand verhaal komt/kwam mij nog steeds buitengewoon ongeloofwaardig over (het is tenslotte al 2008 en we hebben het hier over Canada), maar het schijnt echt zo te zijn. Moderne slavernij opperde ik; inderdaad daar komt het op neer werd er geantwoord. Nu snap ik ook een beetje, denk ik, waarom er veel Indiers in de Millwood Mall regelmatig letterlijk de mall rondlopen. Ze worden knetter in die woning met al die mensen erin. Toch blijf ik mijn twijfels houden of het echt zo is. De Indiers die er op mijn werk rondlopen bemoeien zich inderdaad met niemand en zijn alleen maar aan het werk; dus dat bevestigd dat beeld weer. Het kan toch bijna niet zo zijn in een modern land als Canada en in deze tijd.

Hide&Seek with a polar bear

Hoe stom kan je zijn om perse een foto te willen maken van een polar bear. Je weet dat je niet meer dan een lekkere, o zo nodige, maaltijd voor hem bent. Click hier of op de foto voor het webalbum. Het einde van het liedje zal wel weer zijn dat de beer het loodje heeft moeten leggen omdat een of andere ******* zonodig te dichtbij wilde zijn. Ieder geval zal die knakker het zich lang, zo niet altijd, blijven heugen. Mooi. Overigens moet je het van je maat maar hebben, in plaats van iets te doen gaat hij/zij fotos maken om op het internet te zetten. Nou vraag ik je.

Winter has arrived!

Eindelijk is het dan winter geworden hier in Edmonton. Vandaag is er zo'n 6-10 cm sneeuw gevallen. In NL zie je dan meteen de sneeuwschuiver de weg op gaan, ook in de steden en dorpen. Hier blijft het verdacht stil. Het is dan ook een soort dweilen met de kraan open. Alleen de doorgaande wegen zijn door het vele rijden redelijk sneeuwvrij. Als je 's ochtend de deur uitgaat en als je 's avonds thuis komt is het eerste klusje wat je te wachten staat; het sneeuwvrij maken van je stoep en de oprit. Dat kan je het beste doen voordat je erover rijdt, heb ik inmiddels ontdekt. Als je ga schuiven nadat je erover heen bent gereden dan kost het heel wat meer moeite. Dus meteen maar doen, is gelijk een goede oefening om warm te blijven en het bloed even te laten stromen. Ze loeren er op om je een bekeuring te geven als je je stoep niet sneeuwvrij hebt gemaakt, daar ben ik al van verschillende kanten voor gewaarschuwd. Ook als je je auto aan de verkeerde kant van de weg parkeert heb je, voordat je het weet, een ticket te pakken. Volgende zondag voorspellen ze 25 minus nul!! Vandaag was het -12, en ik moet zeggen; dat valt mee, de luchtvochtigheid is laag en dus een soort van droge kou. Ieder geval een witte kerst voor mij.

Lekker

Voor 2 grote of 4 kleine boterhammen. Bak 4 lange plakken spek/bacon uit, niet te knapperig, en laat ze uitlekken op keukenpapier (Het vet is nu grotendeels weg). Besmeer de boterhammen ruim met olijfolie en bak deze in de, inmiddels schoongemaakte, koekenpan lekker bruin (uiteraard niet te en NIET zwart), leg het/de spek/bacon op de boterhammen. Neem behoorlijk wat verse (baby)spinazie, roerbak deze met knoflook totdat deze lekker slap is, en deponeer op de bacon (mooi uitspreiden). Snij een tomaat in dunne plakjes en bak deze, weer in de olijfolie, kort maar krachtig in een hete pan (Doe een schort voor!). Leg deze gebakken tomaat op de spinazie. Spinazie met tomaat is een heerlijke combinatie. Vanaf dit moment is het al zeer goed te eten. Echter je kan ook 2 dunne omeletjes of 1 dikke maken van of eieren of Break Free Naturegg. Dat zag ik staan en heb het geprobeerd. Het is niet zo lekker als een "echte" omelet maar als je op vet en cholesterol let (en dat doe ik en olijfolie is OK) dan is dit een zeer smakelijk alternatief, er is zelfs een Omega-3 variant. Glaasje rode wijn erbij en je hebt volgens mij een redelijk gezonde maaltijd. Het smaakte mij uitermate goed moet ik zeggen.